Vanochtend fietste ik, zoals ik elke dag doe, naar het treinstation toe. Mijn dagelijkse beweging voor de dag. Spoel nu een half uur terug. Ik lag in bed en dacht: “oké, een paar minuten blijven liggen kan best”. Door deze gedachte werd het uiteindelijk wel vrij krap en moest ik me ongelooflijk haasten. Ik vloog naar beneden, en ondertussen trok ik mijn broek aan, poetste ik mijn tanden en at ik mijn ontbijt. Toen deze minuut voorbij was sprong ik op de fiets om vervolgens naar het station te racen. Nog eenmaal op mijn horloge kijkend zag ik dat de grote wijzer al op de zes stond. “Shit nog maar 5 minuten”. Nu is het ongeveer 9 minuten fietsen en er was dus geen tijd te verliezen. Uiteindelijk redde ik het op het nippertje volgens de grote stationsklok. Er kwam een glimlach op mijn gezicht en ik werd spontaan vrolijk. Helaas bleek het dat de trein 10 minuten vertraging had, en dat deed mijn humeur weer meteen omslaan.
Hoe heb ik 4 minuten van de fietsrit af kunnen halen? Simpel. Ik heb de tijd geteld. Het is namelijk een feit dat de tijd langzamer gaat als je deze telt. “1…2…3…4….5”. Ik deed dit de gehele 5 minuten door, en toen ik bij de fietsbrug kwam had ik al anderhalve minuut winst. Hier heb ik zelf ook een hele eigen techniek voor ontwikkeld. In Amerika zetten kinderen er vaak ‘Mississippi’ tussen, omdat dit woord precies een seconde duurt om uit te spreken. Ik noem zelf elke seconde driemaal achter elkaar in mijn hoofd. Dit doe ik 10 seconden lang, waarna ik het gehele proces weer herhaal. De cijfers 1 tot en met 10 zijn namelijk ongeveer allemaal even snel uit te spreken. Tijdens het tellen heb ik overigens nog ruimte om na te denken over andere zaken waardoor mijn hersenen meestal overuren maken, denk ik.
Deze techniek werkt ook op andere momenten. Ik ben zelf altijd al een nachtmens geweest. Laat naar bed gaan is een dagelijkse bezigheid. Dit komt waarschijnlijk omdat ik me vrijwel nooit echt moe voel. Meestal ga ik maar naar bed omdat het laat is, niet omdat ik het nodig heb. Dit wil niet zeggen dat ik het niet lekker vind om in bed te liggen. Nee, in tegendeel, dit vind ik geweldig! Ook ben ik een vrij gemakkelijke slaper. Zodra ik de binnenkant van mijn ogen bekijk zak ik al langzaam weg naar dromenland en beleef ik de meest epische avonturen als koene ridder of als zombie doder. Omdat ik ‘s nachts al zo snel in slaap val, maak ik maar weinig mee van het in bed liggen. ‘s Ochtends zet ik uiteraard de wekker zo laat mogelijk en dan blijft er ook maar weinig tijd over om in bed te blijven liggen. De kleine hoeveelheid minuten die rest moet daarom zo lang mogelijk duren. Je kunt wel raden wat ik op dat soort momenten doe.
Tijdens mijn middelbare school periode was dit echt een dagelijks ritueel. Het nadeel aan de middelbare school is dat je bijna altijd al vroeg in de ochtend moet beginnen. Dat ik ‘s ochtends 5 minuten kan laten veranderen in 50 minuten is dan een welkome verademing.
Bij dit effect is ook het tegenovergestelde waar. Zodra je niet meer op de tijd let, gaat alles opeens veel sneller. Dit komt omdat tijd relatief is. De verklaring hiervoor is binnen de psychologie nog een onontgonnen gebied. Wat wel bekend is, is dat je leven langer lijkt als je regelmatig nieuwe indrukken opdoet. Je hersenen werken namelijk zo dat nieuwe indrukken sterker opgeslagen worden. Als je terugdenkt aan je jeugd lijkt deze ook veel langer dan je afgelopen paar levensjaren. Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om nieuwe indrukken op te doen. Dingen die je vaker meemaakt of ziet worden niet meer zo sterk opgeslagen omdat ze minder indruk op je maken.
Deze paradox van tijdsbeleving is een interessant verschijnsel. Stel je voor dat je een vakantie lang elke dag leuke dingen doet. Cultuur opsnuiven, toeristische attracties bezoeken, zwemmen in de zee, naar het strand gaan, dat soort dingen. Deze vakantie lijkt erg snel voorbij te gaan. Tijdens deze vakantie heb je een griepje opgelopen en wordt je opeens ziek. Je kunt niet naar buiten en ligt de hele dag op bed. De tijd gaat heel langzaam en het lijkt alsof je eeuwen ziek bent. Als je een paar maanden later terugdenkt aan deze periode zul je de tijd precies andersom ervaren. De periode van ziek zijn, waarin de tijd zo langzaam leek te gaan, is in je geheugen samengevoegd tot een paar compacte herinneringen. Je weet dat je een tijdje ziek was, maar zo voelt het niet.
De vakantie, waarin je veel nieuwe dingen hebt meegemaakt, voelt veel langer. Hoewel de tijd op het moment zelf voorbij vloog, voelt het achteraf veel langer omdat je zoveel herinneringen van deze periode hebt.
Dus als je langer wilt leven, moet je vaak nieuwe dingen doen.
2 reacties 
Shit man dit is proza, nee poezie van de bovenste plank. Je hebt schrijverstalent. Dus gebruik die 5 min die 50 min worden om dit soort bespiegelingen te schrijven. Heerlijk! Ik heb er van genoten.
Ik vond het een leuk onderwerp Mischa. En mooi geschreven ook nog;)