Verschillende weergaven in het contactformulier:

Overlay van de hoofdpagina:

Beeldbericht:

Normaal bericht:

Verschillende concepten van het logo:

De Hoofdpagina:

De ‘Over’ pagina:

De gulden snede (φ) is een verhouding die de fascinatie van generatie na generatie opwekte. Het is de verhouding van het getal “1” tot het irrationele “1.618034…”. Dit verdeeld een lijnstuk, vlak of lichaam in twee ongelijke delen en wel zodanig dat de verhouding tussen het hele lijnstuk (A-B) en het grotere deel (A-C) gelijk is aan de verhouding tussen het grotere (A-C) en het kleinere deel (C-B). De gulden snede is ook te omschrijven als een reeks van getallen die steeds groter worden door de twee laatste getallen bij elkaar op te tellen (Fibbonaci reeks).

Uiteindelijk betekent dit gewoon dat er een relatie is die kan worden bewezen met getallen. Maar die relatie vormt ook de grondslag van een heleboel dynamische vormen die in de natuur voorkomen en die rechtstreeks kunnen worden vertaald naar de regels die beeldende kunstenaars in hun werken toepassen. Bovendien schijnen de harmonische beginselen ervan te worden geaccepteerd als fundamentele waarheden in de spirituele wereld en wordt de relatie tot ons dagelijks leven aangetoond in de verhoudingen van ons eigen lichaam.

Over het gebruik van deze verhouding zijn vele artikelen geschreven. Echter volgt er nooit een uitleg waarom dit zou moeten gebeuren. Het geloof is dat de mythe achter deze “geheime code” erg oud is—dat dit het occulte geloof is van de oudheden. Feit is dat het echter vrij modern is en niet de oorsprong heeft bij bijvoorbeeld Pythagoras of het oude Egypte, maar eerder bij de rusteloze mannen van de Romantiek.

Sommige denkers uit de Renaissance zagen een mystieke betekenis in de verhouding en noemden dit de goddelijke proportie. De opvatting van de verhouding was toentertijd echter heel anders dan de moderne opvatting. Om te beginnen waren dit rekenkundigen met een sterk christelijk Platonisch wereldbeeld. De gulden snede was goddelijk omdat het belangrijk was bij de bouw van de Platonische lichamen of polyhedrons en niet omdat het zo’n esthetische vorm is.

Modern aanhangers van de gulden snede voelen zich vooral aangetrokken tot de geometrie ervan. De nadruk ligt op het gebruik van “Gouden Rechthoeken”. Dit zijn rechthoeken waarbij de zijkanten een verhouding hebben die gelijk is aan de gulden snede. Gouden Rechthoeken, zeggen ze, worden gezien als de meest esthetisch plezierige van alle rechthoeken en daarom werden deze gebruikt in de architectuur van bouwwerken uit de klassieke oudheid, voornamelijk bij het Parthenon in Athene.

In werkelijkheid is er geen greintje bewijs te vinden voor deze uitspraak. Als we de tempel nader inspecteren blijkt het dat de zuilen verschillende hoogten hebben en ongelijke tussenruimten hebben. Daarnaast is er goede reden om te denken dat de Grieken waarschijnlijk niet de gulden snede gebruikten in hun architectuur. Ten eerste is het getal erg irrationeel en hierdoor extreem lastig te gebruiken met hun rekensysteem van hele getallen en verhoudingen.

Naast het gebruik van de gulden snede door de mensheid, zou het ook in de natuur een veel voorkomend fenomeen zijn. Een wezen wat enorm is misbruikt door de gulden snede aanhangers is de arme oude Nautilus Pompilius. Alsof het bijna uitsterven nog niet erg genoeg is, wordt de schelp van dit dier—familie van de inktvis—gebruikt als een merkteken door grafisch ontwerpers. Zij falen nooit om het als afbeelding te gebruiken bij een artikel of boek dat ook een maar een klein beetje verwijst naar de gulden snede.

Er is geen twijfel mogelijk over dat de nautilus spiraal wiskundig erg interessant is. D’arcy Thompson wees in zijn klassieker uit 1917 “On Growth and Form” erop, dat de schelp groeit in de vorm van een logaritmische of gelijkhoekige spiraal wat het dier de mogelijkheid geeft te groeien zonder zijn vorm te hoeven veranderen.

De logaritmische spiraal is een elegante curve, maar er is geen echte verbinding met de gulden snede. Er zijn zoveel mogelijke manieren om een logaritmische spiraal af te beelden dat er ook een vorm bestaat die lijkt op die van de betreffende schelp.

De schuldige van deze hele hype is Adolf Zeising. In 1855 bracht hij een boek uit over dit onderwerp waarin allerlei zaken ten slachtoffer vielen aan de gulden snede. De verhoudingen van het menselijk lichaam zouden ook hierop gebaseerd zijn. De lengte van een persoon gedeeld door de lengte van de navel tot aan de tenen resulteert in de gulden snede. Ook zou de lengte van een gezicht gedeeld door de breedte zou hierop uitkomen. Wanneer je iets zo complex opmeet als het menselijk lichaam, is het heel gemakkelijk allerlei verhoudingen hieraan te verbinden en is er geen reden conclusies te trekken over de gulden snede.

Of de gulden snede wel of geen esthetische waarheid is kan geen conclusie op gegeven worden, maar een geheime code is het in ieder geval niet. Vooral op het gebied van web design is het niet toepasbaar, aangezien het web een medium is van verzetting. Inhoud is niet gebonden aan een bepaald apparaat, scherm, browser, en het meest belangrijke, een standaard formaat. Hierdoor kun je van tevoren niet voorspellen hoeveel van de inhoud in de eerste instantie te zien is. Als het scherm van een bezoeker hun verhinderd alles van de lay-out te kunnen zien, gaat het effect al grotendeels verloren.

Hoe heb ik 4 minuten van de fietsrit af kunnen halen? Simpel. Ik heb de tijd geteld. Het is namelijk een feit dat de tijd langzamer gaat als je deze telt. “1…2…3…4….5”. Ik deed dit de gehele 5 minuten door, en toen ik bij de fietsbrug kwam had ik al anderhalve minuut winst. Hier heb ik zelf ook een hele eigen techniek voor ontwikkeld. In Amerika zetten kinderen er vaak ‘Mississippi’ tussen, omdat dit woord precies een seconde duurt om uit te spreken. Ik noem zelf elke seconde driemaal achter elkaar in mijn hoofd. Dit doe ik 10 seconden lang, waarna ik het gehele proces weer herhaal. De cijfers 1 tot en met 10 zijn namelijk ongeveer allemaal even snel uit te spreken. Tijdens het tellen heb ik overigens nog ruimte om na te denken over andere zaken waardoor mijn hersenen meestal overuren maken, denk ik.

Deze techniek werkt ook op andere momenten. Ik ben zelf altijd al een nachtmens geweest. Laat naar bed gaan is een dagelijkse bezigheid. Dit komt waarschijnlijk omdat ik me vrijwel nooit echt moe voel. Meestal ga ik maar naar bed omdat het laat is, niet omdat ik het nodig heb. Dit wil niet zeggen dat ik het niet lekker vind om in bed te liggen. Nee, in tegendeel, dit vind ik geweldig! Ook ben ik een vrij gemakkelijke slaper. Zodra ik de binnenkant van mijn ogen bekijk zak ik al langzaam weg naar dromenland en beleef ik de meest epische avonturen als koene ridder of als zombie doder. Omdat ik ‘s nachts al zo snel in slaap val, maak ik maar weinig mee van het in bed liggen. ‘s Ochtends zet ik uiteraard de wekker zo laat mogelijk en dan blijft er ook maar weinig tijd over om in bed te blijven liggen. De kleine hoeveelheid minuten die rest moet daarom zo lang mogelijk duren. Je kunt wel raden wat ik op dat soort momenten doe.

Tijdens mijn middelbare school periode was dit echt een dagelijks ritueel. Het nadeel aan de middelbare school is dat je bijna altijd al vroeg in de ochtend moet beginnen. Dat ik ‘s ochtends 5 minuten kan laten veranderen in 50 minuten is dan een welkome verademing.

Bij dit effect is ook het tegenovergestelde waar. Zodra je niet meer op de tijd let, gaat alles opeens veel sneller. Dit komt omdat tijd relatief is. De verklaring hiervoor is binnen de psychologie nog een onontgonnen gebied. Wat wel bekend is, is dat je leven langer lijkt als je regelmatig nieuwe indrukken opdoet. Je hersenen werken namelijk zo dat nieuwe indrukken sterker opgeslagen worden. Als je terugdenkt aan je jeugd lijkt deze ook veel langer dan je afgelopen paar levensjaren. Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om nieuwe indrukken op te doen. Dingen die je vaker meemaakt of ziet worden niet meer zo sterk opgeslagen omdat ze minder indruk op je maken.

Deze paradox van tijdsbeleving is een interessant verschijnsel. Stel je voor dat je een vakantie lang elke dag leuke dingen doet. Cultuur opsnuiven, toeristische attracties bezoeken, zwemmen in de zee, naar het strand gaan, dat soort dingen. Deze vakantie lijkt erg snel voorbij te gaan. Tijdens deze vakantie heb je een griepje opgelopen en wordt je opeens ziek. Je kunt niet naar buiten en ligt de hele dag op bed. De tijd gaat heel langzaam en het lijkt alsof je eeuwen ziek bent. Als je een paar maanden later terugdenkt aan deze periode zul je de tijd precies andersom ervaren. De periode van ziek zijn, waarin de tijd zo langzaam leek te gaan, is in je geheugen samengevoegd tot een paar compacte herinneringen. Je weet dat je een tijdje ziek was, maar zo voelt het niet.

De vakantie, waarin je veel nieuwe dingen hebt meegemaakt, voelt veel langer. Hoewel de tijd op het moment zelf voorbij vloog, voelt het achteraf veel langer omdat je zoveel herinneringen van deze periode hebt.

Dus als je langer wilt leven, moet je vaak nieuwe dingen doen.